बुधवार, १८ फेब्रुवारी, २०१५

ऑफिस आणि गाणं


"ओSSSSSS  अह्म्ह्म्ह्म्ह्म्ह्म् अह्म्ह्म्ह्म मन क्यों बहकाSSS रीS बहका, मन क्यों बहका री बहका, आधी रात को… 
बेला महका होS, बेला महका री महका,…  टुणुणूक टुणुणूक टुणुणूक टुणुणूक"
मी टेबलवरचा फोन रिसीव केला. पाच एक मिनिट बोलणं झालं, फोन ठेवला. 

Windows media player -> double click "man_kyun_behka"

"ओSSSSSS  अह्म्ह्म्ह्म्ह्म्ह्म् अह्म्ह्म्ह्म मन क्यों बहकाSSS री S बहका, मन क्यों बहका री बहका, आधी रात को… 
बेला महका हो S, बेला महका री महका,…   कुहुंग"
आउटलूकवर मेल आला होता. मेल पाहिला, related गोष्टी शोधून मेलला reply केला. 

परत Windows media player -> double click "man_kyun_behka"

"ओSSSSSS  अह्म्ह्म्ह्म्ह्म्ह्म् अह्म्ह्म्ह्म मन क्यों बहकाSSS रीS बहका, मन क्यों बहका री बहका, आधी रात को… 
बेला महका होS, बेला महका री महका,…  आधी Excuse me madam,"
या पेपरवरचे तुमचे सगळे डीटेल्स बरोबर आहेत का ते चेक करा. केलं चेक. 

परत Windows media player -> double click "man_kyun_behka"

"ओSSSSSS  अह्म्ह्म्ह्म्ह्म्ह्म् अह्म्ह्म्ह्म मन क्यों बहकाSSS रीS बहका, मन क्यों बहका री बहका, आधी रात को… 
बेला महका होS,  SSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSS "
पुढे काय गाणं वाजलं ऐकलंच नाही, कोडमध्ये critical काहीतरी सापडलं होतं ते resolve केलं. हुश्श म्हटलं. आणि 

परत Windows media player -> double click "man_kyun_behka"
"ओSSSSSS  अह्म्ह्म्ह्म्ह्म्ह्म् अह्म्ह्म्ह्म मन क्यों बहकाSSS रीS बहका, मन क्यों बहका री बहका, आधी रात को… 
बेला महका होS, बेला महका री महका,… आधी राS त को"

हाच तो दुसऱ्या वाक्यातला आशा भोसलेंनी गायलेला "राS त को" ऐकायचा होता कधीपासूनचा… 

सोमवार, १२ जानेवारी, २०१५

विस्कळीत...

             खूप दिवसांनी लिहिल्यावर तसंही ते विस्कळीतच असणार आहे. त्यापेक्षा म्हटलं विस्कळीतच काहीतरी लिहावं. सकाळी उठायचं, थोडंफार काम करायचं, ऑफिसला जायचं, तिथंही थोडंफार काम करायचं, घरी यायचं, जेवायचं, झोपायचं. हिवाळा सुरु झाल्यापासून रोज ठरवायचं उद्यापासून व्यायाम करू पण एक दिवसही लवकर उठायचं नाही. या वीकेंडला करू पुढच्या वीकेंडला करू म्हणून पडून राहिलेल्या कामांची यादी वाढतच चाललेली. 

                  आतापर्यंत काही मिळवलं नाही, इथून पुढे आयुष्यात काय करायचंय माहिती नाही. काही ठरवलंच तर कष्ट करायची तयारी नाही. मी एक आळशी गोळा किंवा दगड म्हणू फारतर. दगडाला कुठे माहिती असतं त्याला कुठे जायचंय. कोणी शेंदूर फासला तर देवळात जाउन बसतो कोणी लाथाडला तर तिकडे जाउन पडतो. माझं ध्येय काय मला माहिती नाही. माझ्या धर्मातील समजुतीप्रमाणे देवाने कोणालाच पृथ्वीवर उगीचच पाठवलेलं नाही, प्रत्येकाची इथे काहीतरी भूमिका आहे. मग त्याने मला कशाला पाठवलंय तेच मला सापडत नाही.
                  
                मानवच म्हणायचं झालं तर मी एक यंत्रमानव, मन नावाचं रसायन उगीचच त्यात ओतलेला. नको असलेल्या संगतीमध्ये तोंडदेखलं हसायचं, formality म्हणून विचारपूस करायची आणि हव्या असलेल्या जिवलगांना वेळ देता येत नाही, भेटता येत नाही. नको असलेली ओझी फेकून देता येत नाहीत या मनामुळे. आमचा समाज काय म्हणेल हेच का आमचे संस्कार, लाख लफडी या मनामुळे. काय होतं थोडं बेफिकीर व्हायला या मनाला, आयुष्य म्हणजेच एक ओझं बनवून टाकलंय पठ्ठ्याने, झेपेल की नाही याचा जराही विचार न करता. चक्रव्यूह भेदता येतील की नाही याचा विचार न करता त्यामध्ये उतरणारं आणि मग बाहेर येण्यासाठी केविलवाणी धडपड करणारं मन.

                 खूप वाटतं करण्यासारखं बरंच काही आहे. छान वाटतं, एखादं पुस्तक वाचून संपवलं की, टेकडीवरून फेरफटका मारून आलं की, एखादी छोटीशी पिकनिक करून आलं की, सुंदरसा सिनेमा पाहीला की. म्हटलं तर तसं सुरक्षित आयुष्य. पण त्यानंतर पुन्हा मनात एक न भरून येणारी पोकळी, एक रिकामी जागा, माहिती नाही कशासाठी, कोणासाठी…



मंगळवार, ९ एप्रिल, २०१३

अडगळ


            अडगळीच्या खोलीत त्या दिवशी काचा-कवड्या, जुने पत्ते, सोंगट्या, सागरगोटे सापडले. आणि विचार आला ही अडगळीची खोली आहे की आठवणींची खोली आहे? काही अचानक भेटणाऱ्या आठवणी… तिथे नकोशा झालेल्या वस्तूंकडे पाहिलं की तिथल्या अंधाराचा आणि धुळीचा त्रास होतो, पण अशा आठवणी भेटल्या की तेच धुलीकण तिथल्या कवडश्यामध्ये फेर धरून नाचू लागतात… 

          प्रत्येकाच्याच घरात एक अडगळीची खोली असते. कधीतरी चार-सहा महिन्यातून आपल्याला त्यात प्रवेश करावाच लागतो. इच्छा असो वा नसो. घराचं ऐश्वर्य किंवा नीटनेटकेपणा जिथे दिसतो त्या खोल्या तर आपण सर्वांनाच दाखवतो. पण अडगळीची खोली ही सर्वांसाठी नसते. तिथे फक्त आपल्याला किंवा आपल्या अगदी विश्वासू लोकांनाच प्रवेश असतो… कोणती गोष्ट कोणत्या क्षणी अडगळ बनेल हे काही सांगता येत नाही. आपण आपल्या स्वार्थाप्रमाणे सोयीची आणि गैरसोयीची वस्तू ठरवणार…

          कित्येक न लागणाऱ्या आणि याची विल्हेवाट लावू म्हणून बाजूला काढून ठेवलेल्या वस्तू. आणि कित्येक प्रिय पण इतर कुठे ठेवायला जागा नाही किंवा अगदीच रोज लागत नाहीत म्हणून तिथे ठेवलेल्या वस्तू... कधी आठवणीत रमावसं वाटलं की इथे खोलीचं दार उघडून आत जाता येतं. आणि पसाऱ्याचा त्रास होऊ लागला तर सरळ दार बंद करून बाहेर येता येतं. प्रिय आणि अप्रिय गोष्टी एकमेकांत गुंफलेल्या असल्या तरी त्यांना सहज बाजूलाही काढता येतं. आणि अगदीच काही नाही तर गोड आठवणी अलगद बाजूला काढून ठेवून नको असणारी अडगळ आपल्याला विकून टाकता येते.

             मनाच्या अडगळीचं दारही असंच हवं तेव्हा बंद करता आलं असतं किंवा या अडगळीला विकून टाकता आलं असतं तर किती बरं झालं असतं…