बायोडेटा...

नाव: ऋचा दिलीप महामुनी
जन्मतारीख/वेळ: ---
आईचे नाव: ---
वडिलांचे नाव: ---
जात: ---
उपजात: ----
गोत्र: ---
रास: ---
शिक्षण: ---
नोकरी: IT  Professional
पगार: ६५,०००/- p.m
.
.
.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


ऋचाला आज ऑफिसमधून लवकर घरी जायचं होतं. आज पुन्हा एका नवीन 'स्थळा'ला भेट द्यायची होती. फोनाफोनी होऊन 'बघायचा' कार्यक्रम ऋचाच्याच घरी ठरला होता. कसंतरी काम संपवून एक बस आणि पुढे रिक्षा करत धावतपळत तिने घर गाठलं. ठरलेल्या वेळेच्या जेमतेम १५-२० मिनिटं आधी ती घरी पोहोचली. घर आवरायची वगैरे तयारी दादांनी आणि निमिषाने करून ठेवलेली आणि नाश्त्याची आईने! पोहोचल्याबरोबर पटकन ती तयार झाली. संध्याकाळचे साडेसहा वाजले आणि दादांचा फोन वाजला. पाहुणे जवळच्या चौकात आले होते, आता तिथे त्यांना घरापर्यंत आणण्यासाठी जायचं होतं. दादा त्यांना घेऊन येण्यासाठी गेले आणि पाचेक मिनिटात आलेच घरी.

"या, या, बसा. पाणी घ्या." दादांनी पाण्याचे ग्लास पुढे केले. 

मुलगा, त्याची आई आणि बाबा स्थानापन्न झाले.
म्हणायची पद्धत म्हणून मुलगा म्हणायचं. नाहीतर वय वर्षे ३४ असलेला इसम मुलगा या गटात आजिबातच बसणारा नव्हता. आई दादा आणि त्या दोघांचं जुजबी बोलणं झाल्यावर निमिषा  ऋचासाठी बाहेर येण्याचा निरोप घेऊन किचन मध्ये आली.

"बराय का?" ऋचाने विचारलं.

"बराय, फोटोत आहे तसाच आहे, फक्त फोटो पासपोर्ट साईझ होता म्हणून पोट नव्हतं दिसत त्यात!". निमिषा उत्तरली. 

ऋचा नाश्ता घेऊन बाहेर आली. सगळ्यांना एक एक डिश देऊन ती परत आत गेली.

"कसा वाटला?" - निमिषा. 

"बराय" - ऋचा. "मी तरी कुठे अप्सरा लागून गेलीये, आणि आता २८ च्या पुढे माझंच वय गेल्यावर काय अपेक्षा ठेवायच्या?"

चहा घेऊन ऋचा परत बाहेर आली.
Hobbies काय आहेत, किती वर्ष नोकरी करते, पगार किती आहे, कामाची पद्धत काय आहे, सुटी कधी असते असं नेहमीचं बोलणं झालं. बोलायला सगळे मोकळेढाकळे वाटले. बोलून झाल्यावर मि. सत्येन पारखी आणि त्याच्या आई वडिलांनी सर्वांचा निरोप घेतला. २-४ दिवसांत आमचा निर्णय कळवू म्हणाले.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

"ताई, काय करणारेस त्या सत्येन पारखीचं?" - निमिषा
"काय करू? मला तसाही फार choice राहिला नाहीये, माझ्यानंतर परत तुझं लग्न व्हायचंय अजून."
"हम्म, पण म्हणून कोणालाही हो म्हणशील?"
"नाही गं, बराच आहे की सत्येन. Database Admin ची पोस्ट आहे, साठ हजार रुपये पगार आहे, पुण्यासारख्या ठिकाणी स्वत:चा flat, चारचाकी गाडी आहे. अजून काय हवं? आता वयात आहे सहा वर्षांचा फरक पण कुठेतरी Compromise तर करावंच लागणार ना." - ऋचा
"अगं पण तुला click झाला का तो? मला नाही वाटलं तसं."
"वेडी आहेस, लहान आहेस अजून तू. असं कोणी कोणाला click वगैरे होत नसतं. ते फक्त प्रेमात पडलेल्यांना होतं. किंवा मग ज्या मुलीच्या घरी श्रीमंती असेल आणि ती दिसायला सुंदर वगैरे असेल तर मग मुलं पण तशीच येतात सांगून. मला माहितीये माझ्या बाबतीत clicking वगैरे काही होणार नाहीये."
"मला फार काही कळत नाही ताई, पण स्वत:च्या अगदीच मनाविरुद्ध निर्णय घेऊ नकोस इतकंच सांगेन." - निमिषाला अजून अनुभव नव्हता काहीच पण काळजी स्पष्ट दिसली तिच्या डोळ्यांत.
"तू नको काळजी करूस, होईल ठीक सगळं."
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

संध्याकाळच्या वेळी दादांचा फोन खणाणला.
"नमस्कार, मी मिसेस पारखी."
"हो नमस्कार, बोला ताई."
"आम्ही आमच्या गुरुजींकडे ऋचा आणि सत्येनची पत्रिका दाखवून आलो, आणि आनंदाची गोष्ट म्हणजे पत्रिका उत्तम जमतेय हो. आमच्याकडून होकार आहे."
"अरे वा वा, फारच छान, अहो पण ऋचाशी आमचं तसं काही बोलणं झालं नाही अजून, ती घरी आली की घेतो मी बोलून तिच्याशी. सॉरी हं, पण तिलाही सध्या ऑफिसमध्ये workload जास्त असल्याने राहून गेलं बोलायचं" - इति दादा.
"अहो काहीच हरकत नाही, मुलांनाही हवा तितका वेळ द्यायला पाहीजे नं विचार करायला, आपल्या वेळेसारखं नाही राहिलं हो हल्ली!" - मिसेस पारखी
"बरं बरं, उद्या दुपारपर्यंत मी कळवेनच तुम्हाला काय असेल ते."
"अगदी, ठेवू मग फोन, अच्छा!"
"अच्छा!"
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ऋचा आणि सत्येनचं एकदा बाहेर भेटणं झालं. दोन्ही कुटुंबांमध्ये बोलणी होत एक बैठकीचा दिवस ठरला. शनिवार-रविवार पारखींना जमणार नसल्याने पुन्हा अधला मधलाच दिवस ठरला. सत्येनला येणं शक्य नव्हतं. ऋचाला मात्र थोडं लवकर यावं लागणार होतं. ठरल्याप्रमाणे ऋचा तिच्या वेळेत घरी आली. पाहते तर घरी तिच्याकडचे सोडून कोणीच नाही. आईने सांगितलं की बैठक झाली. साधारण एक-दीड महिन्याने साखरपुडा आणि सहा महिन्यांनी लग्न असं ठरलंय. देण्याघेण्याचं ते लोक आत्ता तरी आम्हाला काही नको म्हणालेत. सगळा कार्यक्रम व्यवस्थित झाला पण एक शंका वाटतेय की त्यांच्याकडून मुलाचे आई-वडिल सोडून दुसरा एकही नातेवाईक आला नाही. ऋचाने या सगळ्यावर फार विचार केला नाही.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

"हाय, रस्ता सापडायला काही त्रास झाला नाही ना." - ऋचा
"छे, मुळीच नाही. अगदीच सोपा होता रस्ता यायला." - सत्येन
आज पुन्हा एकदा दोघे बाहेर भेटत होते. ऋचाच्या ऑफिसजवळच्याच restaurant मध्ये भेट ठरली होती. रात्री ८-८.३० ची वेळ होती, तरी दोघांचं south Indian वर भागवू असं ठरलं. इकडच्या तिकडच्या गप्पा होता होता सत्येनने तिला तिचा कोणी खास मित्र आहे का म्हणून विचारलं. तसं कोणी नव्हतंच. ऋचानेही मग तोच प्रश्न त्याला केला.
"हो तशी आहे, मोनिका तिचं नाव, तिचं लग्न झालेलं आहे. पण जेव्हा आयुष्यात काही वेगळं घडतं किंवा एखाद्या सल्ल्याची गरज पडते तेव्हा तेव्हा मी तिच्याशी बोलतो." - सत्येन म्हणाला.
"इतकंच असेल तर हरकत नाही." ऋचाला तितकी मैत्री फार आक्षेपार्ह वाटली नाही.
"बाय द वे, माझा पत्रिका वगैरे गोष्टींवर विश्वास आहे. मला स्वत:ला थोडंफार समजतं आणि सध्या एका गुरुजींकडे शिकतो सुद्धा आहे."
"अरे वा, फारच छान, पण माझा नाहीये तितकासा विश्वास या सगळ्यावर. म्हणजे शास्त्र म्हणून आहे. पण जन्मवेळच चुकली किंवा ज्यांना पत्रिका दाखवतोय त्यांचा अभ्यास तितका नसला तर काहीच अर्थ नाही या सगळ्याला" ऋचाने तिचं मत व्यक्त केलं.
"असो, पण तुला मात्र मी तुझी पत्रिका पाहूनच होकार दिला. तुझ्या पत्रिकेवरून असं दिसतं की तुझा स्वभाव खूप चांगला आहे." - सत्येन
आज दोघेही एकमेकांशी जरा खुलून बोलले होते.
सत्येनने त्याची चारचाकी आणली होती आणि जाता जाता तो ऋचाला तिच्या घरी सोडवणार होता. सत्येनने बिल भरलं आणि दोघे निघाले. तिथून घर तसं तासाभराच्या तरी अंतरावर होतं. पहिली दहा मिनिटं तरी शांततेतच गेली. ती गोष्ट बोलावी की नाही याचाच ऋचा विचार करत होती. काय विचार झाला ते तिला समजलं नाही पण तोंडातून शब्द बाहेर पडू लागले.
"माझ्या घरी माझी बहीण आणि मी दोघीच आहोत. आमचं घर थोडंफार माझ्या आर्थिक support वर अवलंबून असेल. म्हणजे दर महिन्यालाच असं नाही पण कधी काही emergency असेल तेव्हा. मी त्यावेळी माझ्या घरच्यांना मदत करू शकते ना ?" - ऋचा काय बोलली ते अजिबात विचार न करता बोलली पण मनातलं होतं सगळं आणि सत्येनच्या प्रतिक्रियेची ती वाट पाहू लागली.
"ठीक आहे, चालेल." - सत्येन
ऋचाला हायसं वाटलं.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

"माफ करा, अचानक बोलावलं तुम्हाला, पण काही गोष्टी बोलायच्या होत्या." - सत्येनचे बाबा
"हो बोला ना, काही साखरपुड्याची तारीख वगैरे पाहिलीत का तुम्ही?" - दादा
"ते पाहूच हो, महिन्याला पंधरा वीस मुहूर्त चालू आहेत सध्या. तुमची मुलगी परवा म्हणत होती ती लग्नानंतरदेखील तुमच्याकडे बघणार म्हणून."
"अहो.... " - दादा, त्यांना मध्येच तोडत पुन्हा पारखी - "आमच्या मुलीचं लग्न होऊन तीन वर्षं झाली, पण फक्त एकदा येऊन गेली इथे ती. एकदा लग्न झाल्यावर माहेराशी संबंध आम्हाला चालणार नाहीत. आम्हीही आतापर्यंत फक्त दोन वेळा जाऊन आलो तिच्याकडे. आतादेखील पाहिलंत ना, इतकं भावाच्या लग्नाचं ठरत आलंय पण ती दिसली तुम्हाला एकदा तरी? तुमची मुलगी म्हणत होती नंतरदेखील ती तुम्हाला आधार देणार, ते आम्हाला पटलं नाही. एकदा लग्न झालं की तिच्यावर पूर्ण हक्क सासरकडच्यांचा आहे."
"तुम्हाला काय म्हणायचंय ते समजलं, निघतो आम्ही." - दादा
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ऋचाने तिचा biodata आज update केला.

नाव: ऋचा दिलीप महामुनी
जन्मतारीख/वेळ: ---
आईचे नाव: ---
वडिलांचे नाव: ---
जात: ---
उपजात: ----
गोत्र: ---
रास: ---
शिक्षण: ---
नोकरी: IT  Professional
पगार: ५०,०००/- p.m.
.
.
.

हट्ट...

दर वर्षीप्रमाणे यंदाही हिवाळ्याची चाहूल लागली आणि दिवाळी चार-आठ दिवसांवर आली होती. वातावरणात सगळीकडे आनंद, उत्साह भरून राहिलेला दिसत होता. कोणाच्या घरी रंगरंगोटी, कोणाच्या घरी भांडी घासून पुसून ठेवणे तर कोणाकडे फराळाचे पदार्थ बनवण्याची कामं चालली होती. शाळांना दिवाळीची सुटी लागली होती. फटाके वाजवायला अजून सुरुवात झाली नसली तरी मधूनच पानपट्ट्या, एखादी लवंगी, टिकल्या, नागगोळ्या यांची रेलचेल चालू होती.

तिलाही दिवाळी खूप आवडायची. वय असेल सहा-सात वर्ष. आईने घासलेली भांडी सुकत ठेव, आजीने केलेल्या करंज्या, शंकरपाळ्या गरम गरम खाऊन बघ. कधी आजी प्रेमाने देणार तर कधी म्हणणार, 

"थोड्याच आहेत गं, आताच फार नको खाऊस". 

कोणी फटाके उडवत असेल तर त्यांच्याकडे कोणकोणते फटाके आहेत ते जाउन बघ हे सगळं करायला तिला फार गंमत वाटे. आणि काहीच नाही तर शाळेला सुटी म्हणून इकडून तिकडे बागड. दिवाळीच्या सुटीत बाबा पाठांतर करून घ्यायचे ते तिला फार आवडायचं. 

"या वेळी मला नवीन ड्रेस हवाय हं" हे सुटी लागताच ती बाबांना सांगायला विसरली नव्हती. बाबाही सवईप्रमाणे "घेऊ हा या वेळी नवीन कपडे" असं म्हणाले. 

असंच एक दिवस सकाळी मित्र-मैत्रिणींसोबत खेळताना एक मैत्रीण म्हणाली, 

"या वेळी मी निळ्या रंगाचा फ्रॉक घेतलाय सोनेरी किनार असलेला, आईला रोज घालायला मागते पण आईने सांगितलंय की उद्या लक्ष्मीपूजन आहे, तो ड्रेस उद्या घालायचा. मी मस्त निळा फ्रॉक घालून फटाके उडवणार उद्या!"

असंच मग प्रत्येक जण आपापल्या कपडे आणि फटाक्यांचं कौतुक सांगू लागलं आणि हिची बेचैनी वाढत चालली. घरी आल्यावर ती आईला म्हणाली "आई, मला पण उद्या नवीन ड्रेस हवाय. या वर्षी पाहिजे म्हणजे पाहिजे म्हणजे पाहिजे."

"बाबांना सांग हो आल्यावर." - आई 

ती खिडकीला डोळे लावून बाबांची वाट पाहत बसली. आतून तिच्या आवडत्या चकल्यांचा खमंग वास येउनही तिची नजर खिडकीपासून ढळली नाही. आईने कसंबसं जेवायला नेलं पण दर दोन घासांनंतर बाहेर सायकलचा आवाज आला की तिची मान दरवाज्याच्या बाजूला कलायची बाबा आहेत का ते पाहायला. दिवाळीच्या वेळी बाबांना घरी यायला जास्तच उशीर व्हायचा हे ठाऊक असूनही ती परत खिडकीपाशी जाउन बसली. चिमुकल्या डोळ्यांमध्ये झोप दाटून आली होती पण तरीही निग्रहाने डोळे उघडे ठेवून ती एकटक बाहेर बघत होती. आणि दुरून सायकलची ओळखीची घंटी वाजली. ती उत्साहाने पळतच बाहेर गेली आणि बाबांना जाऊन बिलगली. 

"बाबा, मला नवीन कपडे! या वर्षी पाहिजे म्हणजे पाहिजे म्हणजे पाहिजे.",

"आणूयात आपण उद्या, उद्या सुटी आहे मला." बाबा.

"खरंच?"

"हो अगदी खरं."

"मला मोरपंखी रंगाचा पंजाबी ड्रेस घ्यायचाय. मो-र-पं-खी"

"तुला हवा तसा ड्रेस घेऊ आपण."

दोन वर्षांनी तिला दिवाळीला नवीन ड्रेस मिळणार होता, तो पण आजी, आजोबा, मामा, मावशी यांनी दिलेला नव्हे, तर स्वत: बाबांबरोबर जाउन घेतलेला. उड्या मारतच ती आईने अंथरलेल्या बिछान्यात जाउन झोपली. 

सकाळी ती उठली तेव्हा बाबा घरात नव्हते. दुपारी २-३ च्या सुमारास बाबा घरी आले. ती पुन्हा, "बाबा, ड्रेस!" 

"हो आवर तुझं, आपण जाऊ ड्रेस आणायला."

आईने तिचं आवरून दिलं. बाबा आणि ती ड्रेस आणायला निघाले. जाताजाता जितके मित्रमैत्रिणी दिसतील त्यांना "मी ड्रेस आणायला चाल्लीये" हे सांगायला ती विसरली नाही.

एका आलिशान बंगल्यासमोर सायकल थांबली. बाहेर कोणत्यातरी माणसाबरोबर काहीतरी बोलून बाबांना आणि तिला आत जायला परवानगी मिळाली. 

"शेठ, चार महिने झाले काम करून देऊन, पैसे मूर्ती बसवून झाली की देईन म्हणाला होता तुम्ही."

"आरे हा रे, चार महिना झाला, वाटत पन नाय."

"मुलीला नवीन कपडे घ्यायचे होते, पैसे मिळाले असते तर… "

"ही तुझी छोकरी काय, गोड आहे पोरगी. वासू, एक बर्फी ठेव पोरीच्या हातावर." 

वासू बर्फीचा पुडा घेऊन आल्यावर एक बर्फी तिच्या आणि एक बाबांच्या हातावर ठेवली जाते. दोघेही बर्फी खाऊन घेतात, बराच वेळ शांतता. शेठ कसलीतरी पुस्तक की वही पाहत आहेत. त्यांची तंद्री मोडू नये याचा अंदाज घेत बाप पुन्हा एकदा,

"शेठजी…. "

"आरे तू थांबलाय अजून, मी पाहिलाच नाय. संध्याकाळ होत आली हाय, लक्ष्मीपूजनचे दिवशी कसा लक्ष्मीजीला बाहेर काढू? सकाळी आला असतास तरी दिले असते पैसे तुला."

एक निराश, हताश बाप लक्ष्मी जिथे लोळण घेते ते ठिकाण पाहून बाहेर पडतो. असंच तीन-चार उंबरे झिजवून होतात. प्रत्येक उंबऱ्याबाहेर पडताना बाबांना काहीतरी होतंय आणि तिला ते नकोय इतकंच समजतं तिला!

खूप फिरून आणि बाबांकडे पाहून तिचाही उत्साह एव्हाना उतरणीला लागतो. असंच एका रस्त्याने जाताना बाबांच्या ओळखीचा एक माणूस बाबांना भेटतो. बाबा काकांना "नमस्ते" म्हणायला सांगतात, ती म्हणते. दोघांचं बोलणं होतं आणि काकांबरोबर दोघे चालू लागतात. थोडं चालून जातात आणि पाहते तर काका चक्क कपड्यांच्या दुकानात! बाबा तिला ड्रेसचा रंग परत विचारतात. ती सांगते "मोरपंखी" पण त्यामध्ये कालच्यासारखा ठसका नसतो, तिचा चेहराही उतरलेला. तिला हवा अगदी त्याच रंगाचा ड्रेस मिळतो तिला, पण आता तिच्या मनाने केलेला हट्ट वेगळाच असतो. तो हा की, पुन्हा कधीच आपल्यामुळे आपल्या बाबांचा चेहरा आज दिसला तसा दिसता कामा नये ….. 

कमेंट

            

             आज सकाळी ऑफिसमध्ये पोहोचल्यावरच रोहितने laptop उघडला... आणि काहीतरी विसरल्यासारखं झालं त्याला... त्याने हसून फक्त मान हलवली, आणि स्वत:शीच एवढंच म्हणाला की तृप्ती म्हणते तेच खरं , हल्ली ऑफिस आणि हे काम सोडून दुसरं काही माझ्या लक्षातच राहत नाही, अरे हो आणि एक बरं आठवलं घरी बाबा वापरायचे ते मशिन अजून repair करून घ्यायचंय, आज करतोच call repair center मध्ये... असं मनात ठरवून आज client कडून काय मेल्स आले आहेत हे पाहण्यात तो मग्न होऊन गेला.....

-------------------

                      मुग्धा नेहमीप्रमाणे घरचं सगळं काम आवरून नेट सर्फिंग करायला बसली... पी एच डी साठी थोडा अभ्यास करून झाला आणि तेच तेच वाचून थोडं कंटाळल्यावर महत्त्वाच्या वाटतात त्या लिंक्स तिने सेव्ह करून ठेवल्या. विचार केला थोडा ब्रेक घ्यावा आता. हल्लीच तिने ब्लॉग लिहायला देखील सुरुवात केली होती. ब्लॉगवर गेलं की तिला एकदम फ्रेश वाटायचं. ब्लॉग नवीन नवीन असल्याने कोणाच्या कमेंट्स येतात, किती जण ब्लॉग पाहून जातात याची तिला उत्सुकता असायची. आणि चांगले ब्लॉग्स सापडतील तेवढे वाचत जायची...

--------------------

"तृप्ती.... ए तृप्ती....." रोहितने सकाळीच हाका मारायला सुरुवात केली...

"काय झालं? आग लागल्यासारखा का ओरडतोयेस?" तृप्तीने नाश्ता घेऊन बाहेर येत विचारलं.

"काही नाही ऑफिसला जायला उशीर होतोय. मिटींगची थोडी तयारी करून जावं म्हटलं... अगं तू रात्री काही काम करत बसली होतीस का? तुझा काही unsaved data आहे का यात?" रोहितने घाईघाईने खात विचारलं

"नाही रे, माझा काही data नाहीये... मला तर काल वेळच झाला नाही काही चेक करायला" तृप्ती उत्तरली.

"कमाल आहे..."

"का रे? काय कमाल?"

"काही नाही..." रोहितने शांत होत तो निघतोय म्हणून तृप्तीला सांगितलं....

----------------------

आज मुग्धाला एका नवीन व्यक्तीकडून कमेंट आली होती...
"Anonymous said....
खूप सुंदर आणि पठडीबाहेरचे विचार मांडलेस मुग्धा... तू हे असं प्रत्येक घटनेवर तुझ्या मनातले विचार न घाबरता व्यक्त करतेस ते चालू ठेव... - महेश साळे
March 10, 2010 at 12.05 AM"

महेश साळे.... मुग्धाला त्यांची कमेंट आल्यामुळे खूपच आनंद झाला होता. गेल्या महिनाभरापासूनच तिने त्यांचा ब्लॉग वाचायला सुरुवात केली होती. तिला वाटायचं सुंदर ब्लॉग आहे यांचा. एकदम अभ्यासपूर्ण लिखाण करतात. विषयदेखील माझ्या पी एच डीचाच आहे. थोडीफार मदत सुद्धा होते मला... पण मीच अजून नवीन असल्याने त्यांच्या पोस्ट वाचून पण कमेंट द्यायला जरा कचरतेच... आणि जास्त जुन्या पोस्ट मी तरी कुठे वाचल्या आहेत त्यांच्या... तरी मागच्या पोस्टला फक्त आवडली, अजून खूप लिहित राहा म्हणून तरी लिहिलं मी त्यांना.... मुग्धाने विचार केला.

-----------------------

"तृप्ती, बाबांचं मशिन repair झालंय गं, तुलाही काही वाटलं तर वापरत जा तू..." रोहितने सांगितलं.

"हो रे माहितीये मला... रात्री माझ्यासमोरच तर नाहीस का नीट सगळं चेक करून घेतलंस तू?"

"अरे हो... विसरलोच बघ मी..." रोहितला परत एकदा स्वत:च्या इतक्या विसराळूपणाचं आश्चर्य वाटलं.
------------------------

                     मागच्या चार महिन्यात साळेंच्या ब्लॉगवर बरोबर मुग्धाला सध्या जे निबंध लिहून पूर्ण करायचे आहेत त्याच विषयांवरचं लिखाण मिळाल्याने ती साळे काकांवर एकदम खुश होती... शिवाय लेखात संदर्भ ग्रंथांची नावेही असल्याने सगळं crosscheck करून घ्यायला तिला फारच सोपं पडलं होतं. तिने तसं काकांना सांगितलं सुद्धा होतं, आणि एव्हाना त्या दोघांची चांगली गट्टी देखील जमली होती, पण ब्लॉगच्या कमेंट्स मध्ये होतील तितक्याच काय त्या गप्पा व्हायच्या त्यांच्या, त्याही शक्यतो काकांच्याच पोस्टवर... तिच्याशी बोलल्यानंतर साळे काकांना एकदम मुक्त वाटतं, ती खूप विश्वास ठेवते त्यांच्यावर , असं त्यांनी सांगितलं होतं तिला, आणि असं  वाटलं, की एकही अवांतर शब्द बोलायला ते थांबत नसत. त्यांच्या अशा कधीकधी मध्येच गायब होण्याचं मुग्धाला फार आश्चर्य वाटे.... मुग्धाला आश्चर्य वाटायचं ते आणखी एका गोष्टीचं की हल्ली काकांच्या पोस्ट्सना पूर्वीसारख्या कमेंट्स का येत नाहीत?

------------------------

                    रोहित काल रात्री आठ दिवसांच्या बिझनेस टूर वर गेला होता. तृप्तीला आजिबात करमत नव्हतं. एखादं माणूस रात्रंदिवस डोळ्यांसमोर असलं की आपण त्याच्याशी कसंही वागतो आणि तेच माणूस समोर नसणार म्हटलं की मग मात्र घालमेल होते. दूर गेल्याशिवाय किंमत कळत नाही हेच खरं, तृप्तीने विचार केला... आता घर खायला तर उठलंच होतं. पण अजून बोर व्हायच्या आत तिने घर आवरायला घेतलं... टेबल स्वच्छ करताना तिला मशिन ऑन दिसलं, रोहितला या मशिनवर काय काम पडलं देव जाणे म्हणत तिने ते बंद केलं, आणि बाजूचा फोटो पुसला...

------------------------

खूप दिवसांनी आज मुग्धाला रिकामा वेळ मिळाला होता. तिने आज एक नवीन ब्लॉगपोस्ट टाकली होती. साळे काकांच्या मागच्या पोस्टमध्ये तिला काही मुद्दे पटले नव्हते, असं पहिल्यांदाच झालं होतं आणि ते का आणि कसे पटले नाहीत त्यासाठी तिने नवीन पोस्टच टाकली होती. वर काकांच्या पोस्टची लिंक सुद्धा दिली होती...

पहिलीच कमेंट तिच्या मैत्रिणीची आली, तू दिलेली लिंक open होत नाहीये....

आणि सगळ्यांच्या अशाच कमेंट आल्यावर तिने त्या लिंकवर क्लिक केलं....

लिंक ओपन झाली... आज तसाही तिने timepass च करायचं ठरवलं होतं. पहिल्यांदाच तिने काकांच्या facebook badge वर क्लिक केलं...

काकांचं profile पहिल्यांदाच पहात होती ती...

Mahesh Saale 

Worked at - Self Employed

Lives In - Pune, Maharashtra 

Family

Rohit Saale

Son 
Trupti Saale
Daughter-In-Law

आणि काकांच्या wall वर पहिलीच त्यांच्या मित्राची पोस्ट तिने पाहिली मात्र......... 

पोस्ट होती...

Vikas Thatte -> Mahesh Saale 

March 10, 2009

R.I.P. Mahesh....

मुग्धाच्या प्रबंधाचा विषय होता "मृतात्म्यांचे अस्तित्त्व"

जादुगार...

"इनमिनाती बबलाबू 

कर दे रुमाल को पंछी तू..."

"हा हा हा... हे पहा कबुतर...."

आणि असं म्हणून त्याने ते कबुतर आकाशात सोडून दिलं. 

एकामागून एक तोंडात बोटं घालायला लावणाऱ्या जादू समोर साकार होत होत्या. आणि समोर बसलेली लहान-मोठी मुलं तर सोडाच, पण मोठी माणसंही अचंबित झाल्यासारखी पाहत होती. एकेका जादुनंतर टाळ्यांचा कडकडाट आणि भाबड्या डोळ्यांमधून ओसंडणारा आश्चर्यमिश्रीत आनंद.

कार्यक्रम संपला. मुलांसाठी तर सगळं वातावरण भारल्यासारखंच झालं होतं. व्यवस्थापकांनी जाहीर केलं की आता कार्यक्रम संपला, आता जादुगार काका थोड्या वेळाने इथून निघतील. तरीही कोणाला त्यांना भेटायचं असेल तर ऑफिसमध्ये या. 

"खरंच तू आमच्यासाठी आलास फार बरं वाटलं" व्यवस्थापक म्हणाले, यावर जादूगाराचं उत्तर.. "अरे मित्रासाठी आणि मुलांसाठी इतकंही नाही करणार मी?" असं बोलत बोलत ते ऑफिसकडे वळाले.

-------------------------------------------------------------------------------

"दीदी, जादुगार काका काहीही करू शकतात का गं?" बबलीने विचारलं.

"हो गं बबली, आपण आता पाहिलं ना, त्यांनी कायकाय जादू केल्या. मला तर वाटतंय की ते काहीही करू शकतात. अगदी होत्याचं नव्हतं आणि नव्हत्याचं  होतं...." बबलीच्या त्या दीदीने आपल्याला फार समजल्यासारखं तिला सांगितलं.

"होत्याचं नव्हतं आणि नव्हत्याचं  होतं?" बबलीने पुन्हा विचारलं.

"नाहीतर काय. हवं तर ऑफिसमध्ये भेटून विचार त्यांना..."

"हो, मी मुळी जाणारच आहे त्यांना भेटायला. मला फार आवडले जादुगार काका"

आणि बबली दीदीचा हात सोडून ऑफिसकडे उड्या मारत पळाली.

ऑफिसमध्ये जादुगार काकांची निघण्याची लगबग चालू होती. बबली जरा घाबरतच त्यांच्याकडे गेली.

थोडा वेळ त्यांच्याकडे पहातच राहीली. जादुगार काकांचं तिच्याकडे लक्ष गेलं. पिशवी आवरतच ते बबलीला म्हणाले

"बोल बाळ..."

"जादुगार काका जादुगार काका, तुम्ही काहीही जादू करू शकता?" बबलीने विचारले.

आता काय उत्तर द्यावं ते त्यांना कळेना. पण लहान मुलाची निरागसता राखण्यासाठी ते म्हणाले

"हो बाळ, तुला अजून दुसरी जादू पहायची असेल तर मी पुढच्या वेळेस येईन तेव्हा करून दाखवीन हं..."

"काका, पुढच्या वेळेस नको, मला आत्ता करून दाखवाल?" बबलीने धिटाईनं विचारलं.

"आत्ता? बरं तुला काय जादू पहायची ते सांग पाहू..."

"मला इथे येऊन थोडेच दिवस झाले, सगळे म्हणतात माझ्या आई-बाबांना अपघात झाला म्हणून ते देवाघरी गेले, त्यांना देवाच्या घरून परत आमच्या घरी आणाल?......"

सुख...

          ययातिला म्हणे त्याचं भविष्य सांगितलं होतं कोणी, की तुला जगातली सगळी सुखं मिळतील पण तरीही तू सुखी होणार नाहीस. लहानपणी हे त्याने ऐकलं तेव्हा त्याचं त्यालाही हसू आलं. सुख मानण्यात आहे म्हणतात. मग सगळेच का सुखी होत नाहीत?

            तोही असाच सुखाच्या शोधात होता. तसा लहानपणापासून ओळखीचा. गरीब पण स्वाभिमानी कुटुंबात जन्मलेला. लहानपणी वडिलांचे बेताल वागणे आणि त्यामुळे आईला होणारा मनस्ताप उघड्या डोळ्यांनी पाहणारा. पैशासाठी कुटुंबाची होणारी वणवण आणि त्याचे चटके सोसलेला. तेव्हाच त्याने ठरवलं, मी माझं कुटुंब याच परिस्थितीत राहू देणार नाही. हे सगळं मी बदलेन. पैसा आल्यावर सगळं ठीक होईल असं वाटायचं त्याला! माझ्या आईला मी एक दिवस सुखी करेन. नकळत्या, खेळण्या बागडण्याच्या वयात त्याच्या मनाने दडपण घेतलं. बालपण कोमेजून गेलं. १०-१२ व्या वर्षापासूनच पेपर टाक, दूध लाईन टाक ही कामं त्याने सुरु केली.

             अभ्यासात तर हुशार होताच. दर वर्षी चांगल्या गुणांनी पास व्हायचा. जिद्द अजूनही संपली नव्हती. जे कमवेल ते आईकडे द्यायचा. बसलाही पैसा खर्च होऊ नये म्हणून चालत शाळेत जायचा. काम करत करतच खूप शिकला. चांगली नोकरीही मिळाली. घराला आधार मिळाला. पैशाच्या चिंता तर मिटल्या. त्याला वाटलं आता आपली आई सुखी असेल.

            गरिबीमुळे आणि नवऱ्याच्या तऱ्हेवाईक वागण्यामुळे दूर गेलेले नातेवाईक, लोकांची बोलणी यांचा मारा आपण कणखरपणे सहन केलाय असं तिला वाटायचं पण... पण एव्हाना आईचा स्वभावच बदलला होता.  वागणं संशयी झालं होतं. आधीच रागीट असलेला स्वभाव जास्तच हेकेखोर झाला होता. घरच्यांचा ती सारखा पाणउतारा करू लागली होती. अगदी त्याचासुद्धा. त्याने आईचे हाल पाहिले होते त्यामुळे आईला कधी काही बोलायचं नाही असं त्याने ठरवलेलं. पण आता पाणी डोक्यावरून चाललं होतं. त्याला त्याचं प्रेम असलेल्या मुलीशी लग्न करणंही आईच्या अशा वागण्याने अशक्य होऊन बसलं आहे. आईची लहानसहान गोष्टींवरून चिडचिड, आदळआपट.

              आता पैसा तर भरपूर होता पण घराची शांतता नष्ट झालेली. आईला मानसोपचार तज्ञाची गरज आहे पण हे तिला सांगण्याची ना त्याची हिम्मत ना वडिलांची! घरात लग्न करून तिच्यासाठी सून आणावी तर आई तिच्याशीही पटवून घेणार नाही हे त्याला पक्कं माहितीये. त्याला आईला दु:ख होईल असं काही करायचं नाही कारण मुलाला जन्म देताना आईला किती यातना होतात याची त्याला जाणीव आहे. त्याचा   समजूतदारपणाच  त्याला आता नको झालाय. देव करो आणि तो आधीच्याच खंबीरपणे या सर्वांतूनही लवकर बाहेर येवो.