बुधवार, २९ डिसेंबर, २०१०

कविता... (कविता)

कविता करायची म्हटलं कि
                            सगळे शब्द पळून जातात...
एखाद्या निवांत क्षणी मात्र
                            आपण होऊनच जमा होतात...


                                               विषय आठवावा म्हटलं कि
                                                                             त्यावेळी काहीच सुचत नाही...
                                               अचानकच मग कधीतरी
                                                                             अनेक गोष्टी एकदम स्फुरतात...


आपण जुळवू म्हटलं कि
                          यमकच  जुळत नाही...
शब्दांच्या कलाने घेतलं कि
                         ते आपोआपच कागदावर उतरतात...


                                                अक्षराला अक्षर जुळतं
                                                                              आपलं आपल्यालाच छान  वाटतं...
                                               फुलांनी भरलेल्या बागेसारखी
                                                                              मनात शब्दांची दाटी होते...


मग हा शब्द घेऊ कि तो घेऊ?
                           सगळेच शब्द सुंदर वाटतात...
मनातल्या भावनांना वाट मिळते
                            अशाच का कविता तयार होतात?





रविवार, २६ डिसेंबर, २०१०

कोणासारखं? (कविता)

गाणं गावं हरिदासांसारखं 
        स्वत:ला विसरून देवासाठी
काव्य करावं कालिदासासारखं
       नको प्रसिद्धीच्या हव्यासापोटी

बासरी वाजवावी कृष्णासारखी
      ज्याने चराचरही तल्लीन होतील
 वीणावादन सरस्वतीप्रमाणे
       ज्याने पतितही पावन होतील

                                                        चित्र रेखाटावं  रवी वर्म्यानसारखं
                                                                ज्यात  दयाघानाचा  वास  असेल
                                                        शिल्प कोरावं अजिंठ्यासारखं
                                                                जे पाहताना मन स्वत:ला विसरेल

                                                        रागही व्हावा अनुरागासारखा
                                                                क्षणातच विरघळण्यासाठी 
                                                       प्रेम करावं मीरेसारखं
                                                               निर्मळ मनानं कृष्णासाठी  


बुधवार, २२ डिसेंबर, २०१०

माझी मराठी...(कविता)

 माझी मराठी सौंदर्याची खाण
हिचा तर आम्हाला चिरंतन अभिमान...


        ज्ञानेश्वरी, भागवत नि तुकारामांच्या गाथा
        यांना लेवून तेजाने तळपतो हिचा माथा...


हिच्यातला प्रत्येक शब्द दवबिंदूत भिजलेला
एखादा इतका मृदू कि ओठांवरच थिजलेला...


                                                   हि संस्कृतकन्या नवी नाती बांधते
                                                   सातासमुद्रापारही आज सुखाने नांदते...


                                             खानदानीपणा तर मुळातच हिच्यात
                                             सात्विकतेची आभा लपत नाही कशात...


                                                       माझी मराठी हे वाग्देवीचे वाण
                                                       गरज पडली कधी तर धनुष्यातला बाण...


                                             दुर्लक्षली  गेली तरी इतकी सहनशील
                                             लेकरांना माफ करणारी साक्षात क्षमाशील...


                                                        तरीही तुझं अस्तित्व संपायला प्रलयच यावा लागेल
                                                        आचंद्रसूर्य इथे तुझेच राज्य असेल....



शुक्रवार, १० डिसेंबर, २०१०

नमस्कार मित्र मंडळी.....

खूप दिवस वाटत होते कि आपला पण ब्लॉग असावा, आज मुहूर्त लागला तो बनवायला! इथे मी काय काय शेअर करणार आहे.. अजून मलाच माहिती नाही. पण आशा आहे कि तुम्हाला काहीतरी चांगलेच वाचायला आणि पाहायला मिळेल.... :)